Misschien hebben sommige lezers zich afgevraagd waarom in deze periode van het jaar vooral Engelsen (tot en met Prime-Minister Brown) met een rood kartonnen bloemetje op hun revers lopen.

Ik wil met plezier een kleine uitleg geven: de bloem staat voor de klaproos, die van oorsprong in de streek van Ieper / Poperinge (meer uitgebreid Belgisch West-Vlaanderen) groeide en, hoewel minder, nog groeit.

Bovenstaande tekst is de titel van een gedicht uit 1915 van John Mc Crae, een veteraan uit de Eerste Wereldoorlog (nog steeds genoemd: "Grande Guerre", "Great War"), waarvan we in Nederland gelukkig grotendeels gespaard zijn gebleven. De "Poppies" verwijzen zowel naar de klaprozen als naar de bloedspatten zoals ze in de loopgraven helaas legio te vinden waren.

Op 11 november wordt het 90-jarig bestaan van het einde van de Eerste Wereldoorlog gevierd. Laten we dan even stil blijven staan bij deze gruwel, waarvan een tweede, naar mijn mening, moeilijk te vinden is. Overigens wordt nog steeds, iedere dag, in Ieper de "Last Post" geblazen.....

Hier de tekst van het gedicht

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders Fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders Fields.

Gisteravond 1 november: bij gebrek aan beter maar naar "Niets dan de waarheid" van Robert ten Brink op RTL4 gekeken, een nieuw programma, waarvan de zin me tot gisteren een beetje ontging.

De truc is op maximum 21 vragen dezelfde anwoorden te geven als eerder gesteld in aanwezigheid van een leugendetector. Ondanks het feit dat het nut van die dingen nog altijd als twijfelachtig wordt gezien is het programma in de VS een doorslaand succes en Robert doet zijn uiterste best om dit ook in ons nuchtere Nederland waar te maken.

Gasten gisteravond: eerst een weinigzeggend horeca-koppel, dat ik nu alweer vergeten ben, toen het archetype van een niet al te slimme, maar des te pretentieuzer vrouw van middelbare leeftijd (mannequin, aldus haar). Ze werd begeleid door haar tweede man. 3 van haar dochters en een "beste vriendin".

Naarmate de vragen vorderden, deden de antwoorden mij steeds meer afvragen of dit allemaal een grote grap was: "mijn dochter was Miss Nederland", "ik zou dat ook zijn geweest als ik er sneller bij was", "mijn kleindochter wordt zeker Miss Universe", "alle mannen, inclusief de mijne, zijn bedriegers", "creditcard-statements laat ik toch gewoon verdwijnen", "valium is een pijnstiller, die ik `s nachts moet hebben, overdag draagt mijn man mijn shoppingtassen", etc, etc.

Ook Robert leek me zich niet al te prettig te voelen, maar toen werden we gelukkig allemaal verlost: op de vraag: "heb je wel eens een grote aankoop gedaan zonder iets aan je man te vertellen?", was het antwoord een onmiddellijk "nee". De computer, gesteund door de leugendetector wist beter: "dit antwoord is niet waar".

Na enkele rode wangen, een gestameld: "check mijn bankrekening maar" en links en rechts wat kussen naar man, dochters en vriendin, was het tot dan gewonnen geld weg, mocht de dame af en was het programma afgelopen.

Ik had niet verwacht dat leedvermaak waarvan ik dacht dat het sinds mijn jeugd verdwenen was, nog steeds aanwezig was. Veel behoefte om me daarvoor te schamen heb ik niet: ik deel het nu toch? :-)

Iedereen nog een fijne zondagavond.